Το να θέτεις τον πήχη υπερβολικά ψηλά δε σημαίνει ότι θα τον φτάσεις κιόλας

Η Amy Cuddy, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο του Harvard, αποκαλύπτει τον κυριότερο λόγο για τον οποίο οι άνθρωποι δεν πετυχαίνουν τους στόχους τους. Όπως επισημαίνει ένας μέσος άνθρωπος είναι πιο πιθανό να πετύχει τους στόχους του, και κατ’ επέκταση να αντλήσει χαρά από αυτό, εάν οι στόχοι του είναι μικροί και εφικτοί -τουλάχιστον στην αρχή.

Presence-Image-1

Το πιο συχνό λάθος που κάνουν οι άνθρωποι όταν θέτουν στόχους για τον εαυτό τους είναι ότι επικεντρώνονται στον προορισμό και όχι στο ταξίδι, ή αλλιώς στο αποτέλεσμα και όχι στη διαδικασία. Συνέχεια

Advertisements

«Η αποτυχία, αν μάθεις από αυτή, είναι στην ουσία επιτυχία».

Για την αποτυχία καλείσαι να κατανοήσεις δύο πράγματα: α) Ότι είναι μέρος του «παιχνιδιού» της ζωής και β) Ότι συμβαίνει σε όλους. Και όταν λέμε όλους το εννοούμε.

Να αποτυγχάνεις γρήγορα

failure1

Στο βιβλίο του «Ακραίες Τιμές: Η ιστορία της επιτυχίας», o συγγραφέας Malcolm Gladwell, αναφέρει ότι χρειάζεσαι περίπου 10.000 ώρες εργασίας στο επάγγελμά σου ώστε να γίνεις πραγματικά άριστος. Συνέχεια

Είναι η τύχη κάτι ανεξέλεγκτο, που κανείς δεν μπορεί να ορίσει, ή τελικά ακόμα και αυτή είναι στο χέρι μας;

Ο τροχός μπορεί να γυρίσει και η τύχη μας να αλλάξει, αρκεί να προσπαθήσουμε κι εμείς.

επιτυχία-1 Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι είχαν αναγάγει την τύχη σε θεότητα, τις θεές Τύχη και Φορτούνα αντίστοιχα, ενώ εμείς σήμερα χρησιμοποιούμε στον καθημερινό μας λόγο εκφράσεις και ρήσεις που περιγράφουν την καλοτυχία ή την κακοτυχία («Είχε τύχη βουνό», «Αν έχεις τύχη διάβαινε…» κ.ά.). Ωστόσο, στις περιπτώσεις αυτές η τύχη -καλή ή κακή- αποδίδεται σε μία δύναμη έξω από τον άνθρωπο, σε ένα «χάρισμα» με το οποίο κάποιοι από εμάς έχουν γεννηθεί και κάποιοι όχι. Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Είναι η τύχη κάτι ανεξέλεγκτο, που κανείς δεν μπορεί να ορίσει, ή τελικά ακόμα και αυτή είναι στο χέρι μας;

Συνέχεια

Πώς η αποτυχία βοηθάει στην επιτυχία

Πώς κατακτά την επιτυχία ένα παιδί; Ζώντας σε «χρυσό κλουβί» ή μαθαίνοντας από νωρίς να ξανασηκώνεται; Ο Πολ Ταφ, συγγραφέας του βιβλίου «How Children Succeed», εξηγεί ότι είναι προτιμότερο το παιδί σου να έχει αυτοέλεγχο από το να βγάζει IQ 180

marshmallow-experiment Το πείραμα είναι παλιό, αλλά πάντα επίκαιρο. Γνωστό ως «marshmallow experiment» (ας το αποδώσουμε ελεύθερα «πείραμα του ζαχαρωτού»), πραγματοποιήθηκε τη δεκαετία του ’60 από τον Γουόλτερ Μίτσελ, ψυχολόγο στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Τα παιδιά που κατάφερναν να επιστρατεύσουν αρκετό αυτοέλεγχο ώστε να μην καταβροχθίσουν αμέσως ένα ζαχαρωτό, αλλά να περιμένουν λίγο – και ως επιβράβευση να καταβροχθίσουν δύο ζαχαρωτά – τα πήγαιναν καλύτερα στο σχολείο, ήταν πιο επιμελείς μαθητές και είχαν καλύτερη εξέλιξη ως ενήλικοι. Δεν ήταν πιο έξυπνα, δεν διέθεταν υψηλότερο IQ από άλλα, λίγο πιο λαίμαργα, παιδιά. Είχαν απλώς καλύτερη γνώση της ζωής. Και πετύχαιναν πιο εύκολα σε αυτή, επειδή ακριβώς κατείχαν τη συγκεκριμένη γνώση. Συνέχεια