Πως αντιμετωπίζεται η Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-Υπερκινητικότητας-(ΔΕΠΥ);

‘Ενα στα δέκα, περίπου, ελληνόπουλα παρουσιάζει Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής ή/ και Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ). Τα κυρίαρχα συμπτώματα της ΔΕΠ-Υ, όπως άλλωστε μαρτυρά η ονομασία της, είναι η Υπερκινητικότητα (μεγάλες και μικρές κινήσεις), η Ελλειμματική Προσοχή και η Παρορμητικότητα (λεκτική και κινητική). Τα συμπτώματα αυτά θεωρούνται παθολογικά, όταν εμφανίζονται σε υπερβολικό βαθμό, λαμβάνοντας πάντα υπ’ όψη την ηλικία του παιδιού, όταν επιμένουν για χρονικά διαστήματα που ξεπερνούν τους έξι μήνες και όταν εκδηλώνονται σε 2 τουλάχιστον διαφορετικά περιβάλλοντα (π.χ σπίτι, εξωσχολικές δραστηριότητες ή/ και σχολείο). Η ΔΕΠ-Υ επηρεάζει όμως όχι μόνο τα παιδιά, αλλά και τους εφήβους και τους ενήλικες.

Τα παιδιά με ΔΕΠΥ δυσκολεύονται να ανταποκριθούν σε καταστάσεις στις οποίες τα περισσότεροι από τους συνομηλίκους τα καταφέρνουν πολύ εύκολα. Διαφέρουν από τα περισσότερα παιδιά του ίδιου αναπτυξιακού επιπέδου ως προς την ικανότητα:

1) να εστιάσουν την προσοχή τους

2) να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους και σε μερικές περιπτώσεις

3) να ελέγξουν την κινητικότητά τους

Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ΔΕΠ – Υ : α. με κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη προσοχής β. με κύριο χαρακτηριστικό την υπερκινητικότητα και παρορμητικότητα ή γ. σε συνδυασμό των παραπάνω. Συνέχεια