Υπάρχουν όρια στις ψηφιακές προκλήσεις;

Σίγουρα, σε κάποια στιγμή της ζωής σας, θα σας έχει τύχει να βρεθείτε μπροστά σε εικόνες παιδιών που παίζουν ανέμελα στη φύση κάνοντας αγώνες ποδηλάτου, που πλατσουρίζουν σε ακρογιαλιές και τρυπώνουν σε δεντρόσπιτα για να μοιραστούν όνειρα και σελίδες από κόμικς. Ενδεχομένως, να ήσαστε και εσείς οι ίδιοι πρωταγωνιστές τέτοιων σκηνών κάποιο εφηβικό καλοκαίρι της ζωής σας και όχι μόνο η Μοσχούλα από το “Όνειρο εις το κύμα” του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

ΟΡΙΑ-3

Αυτή η εποχή ωστόσο, ολοένα και ξεθωριάζει και εκείνο που απομένει για να την κρατάει ζωντανή είναι μόνο λίγες στιγμές που αν σταθούμε τυχεροί, ενδέχεται να τις συναντήσουμε ακόμη μπροστά μας …Όπως η στιγμή εκείνη που ένα παιδί σε προσπερνάει, παίζοντας κυνηγητό και μασουλώντας λίγη φέτα με ντομάτα, ενώ εσύ κάθεσαι αγκαλιά με το laptop στην κεντρική πλατεία του χωριού. Και τότε συνειδητοποιείς πως η ευτυχία που αντικατοπτρίζεται στο πρόσωπό εκείνου του παιδιού έγκειται στην απλότητα της στιγμής και όχι σε κάποιο εικονικό παιχνίδι. Συνέχεια